De Aktie Notenkraker werd gevoerd door een groep Nederlandse componisten die, vooral aan het eind van de jaren 60, een vernieuwing van het toenmalige landschap in de klassieke muziek eisten en meer waardering voor en uitvoering van avantgardistische en experimentele modern-klassieke muziek.

 De drijvende krachten in deze groep waren Jan van Vlijmen, Misha Mengelberg, Reinbert de Leeuw, Louis Andriessen en Peter Schat, hoewel de groep niet altijd homogeen was: Van Vlijmen en Mengelberg distantieerden zich van bepaalde aspecten van de acties. De bekendste manifestatie van de groep was een actie op 17 november 1969 in het Amsterdamse Concertgebouw, waar een voorstelling onder leiding van dirigent Bernard Haitink werd verstoord met een hoop kabaal. De benaming Aktie Notenkraker werd gebruikt als de tegenhanger van de acties in de theaterwereld met de benaming Aktie Tomaat. Deelnemers werd Notenkrakers genoemd.

Ook was er een aktie tegen wat jonge beroepsmusici noemden “volstrekt verkeerde uitvoering qua stijloppvatting. Tijdens de uitvoering van een werk van Mozart verstoorde Frans Brüggen (befaamd blokfuitspeler) door te roepen “Het is één grote leugen .…” Hij was van mening dat klassieke werken, laat staan barokke -” niet door symfonieorkesten dienden te worden uitgevoed maar volgens de opvattingen die later “historische uitvoeringspraktjk” zou gaan heten. Een ommekeer, zo bleek later. Het was het begin van gespecialiseerde orkesten die op historische instrumenten, in een kleine bezetting en snelle tempi gingen uitvoeren. Vibrato werd zo goed als zeker verbannen. Onder andere Herreweghe, Koopman, Gardiner richtten een eigen ensemble op. Barokuitvoeringen door symfonieorkesten waren (althans in Nederland) verleden tijd.

Bron: Wikepedia

Boek over de Notenkrakers: Rebellie in het Concertgebouw door

Loes-Dommering- van Rongen. ISBN 978 90 2443 0529